Wanneer u in de hippe wijk Shibuya in Tokio aankomt, kunt u niet om het beroemde bronzen standbeeld van Hachiko heen, de beroemdste hond van Japan. Toeristen wachten ongeduldig op hun beurt om op de foto te gaan naast de Akita Inu. Voor de Japanners is het hun favoriete ontmoetingsplek om vrienden te zien bij de uitgang van het metrostation. Hollywood liet zich erdoor inspireren voor de succesfilm Hachi.
Waarom is het standbeeld van Hachiko een toeristische trekpleister geworden? Waarom is deze hond zo’n vereerd symbool voor de Japanners? Ontdek het waargebeurde verhaal van Hachiko, die bijna tien jaar lang onvermoeibaar op de terugkeer van zijn baasje wachtte.
Het verhaal van Hachiko, de trouwe hond
De naam Hachiko ハチ公 heeft in het Japans twee betekenissen: het verwijst naar de achtste pup van het nest (hachi = acht, ko = achtervoegsel dat voor kinderen wordt gebruikt), maar kan ook “achtste prins” betekenen.
Deze Akita Inu werd in 1924 geadopteerd door Hidesaburo Ueno, een professor aan de Universiteit van Tokio die lesgaf bij de faculteit Landbouw. Hachiko werd geboren op een boerderij in de prefectuur Akita en ontdekte een compleet nieuw leven in Tokio. Elke dag genoot hij van de ochtenddrukte in de wijk Shibuya door zijn baasje naar het station te begeleiden. Een zeer ontroerende manier om de docent een fijne werkdag te wensen!
Elke avond maakte Hachiko alleen dezelfde tocht naar het station van Shibuya om zijn geliefde baasje te verwelkomen. Ze waren onafscheidelijk. Het schouwspel van deze vriendelijke en loyale Akita die de professor naar huis bracht, bleef in de buurt niet onopgemerkt.
Helaas, op de avond van 25 mei 1925, kon Hachiko zoeken wat hij wilde, maar hij vond zijn baasje niet op het station van Shibuya. Die dag overleed de docent aan een hersenbloeding tijdens een college op de universiteit.
Dit droevige nieuws was onacceptabel voor Hachiko. Na het drama werd hij in een nieuw gezin opgenomen. Zodra de gelegenheid zich voordeed, rende hij echter naar zijn baasje. Maar de professor was verdwenen, zijn geur was er niet meer; Hachiko begreep het niet. Vanaf dat moment pakte hij zijn gewoonte weer op en ging hij elke dag naar het station van Shibuya, speurend naar de Japanners die uit de trein kwamen, in de hoop Hidesaburo Ueno terug te vinden in de menigte vreemden.
Nadat hij bijna tien jaar op de professor had gewacht, stierf Hachiko in 1935 in Shibuya en liet hij voor altijd een onuitwisbare indruk achter op de Japanners.
De beroemdste hond van Japan
Voorbijgangers en mensen die het station van Shibuya gebruikten, waren geraakt door de loyaliteit van Hachiko. Om hem te helpen overleven, gaven ze hem wat water en voedsel. Er werden artikelen over hem geschreven in de kranten, waaronder een in het beroemde Japanse dagblad Asahi Shimbun in 1933: “Het ontroerende verhaal van een oude hond: 7 jaar lang wacht hij op zijn overleden baasje“. Hachiko werd toen de beroemdste Akita Inu van heel Japan en belichaamt sindsdien onwankelbare loyaliteit.
Hij kreeg de bijnaam Chuken, wat “trouwe hond” betekent. In 1934, een jaar voor zijn dood, werd er zelfs een bronzen standbeeld ter ere van hem opgericht bij de uitgang van het station. Hij was dus aanwezig bij de onthulling van zijn eigen monument!
Op de eerste verjaardag van zijn dood eerden de inwoners van Tokio hem door een ceremonie te organiseren in de straten van Shibuya. Een ceremonie die elk jaar in april wordt herhaald. Vandaag de dag trekt dit iconische standbeeld nog steeds toeristen aan en inspireert het de Japanners.
Misschien wist u het niet, maar het beroemde standbeeld dat trots voor het kruispunt van Shibuya staat, is niet het enige eerbetoon aan Hachiko:
- Hachiko-guchi: de naam van de metro-uitgang in Shibuya die naar het standbeeld leidt.
- Nationaal Museum voor Natuur en Wetenschap in Tokio: de vacht van Hachiko is opgezet en wordt in dit museum bewaard. Bovendien zijn er allerlei curiosa te zien in de culturele instellingen van de stad. Als u van plan bent om naar Japan te reizen en musea te bezoeken, bekijk dan hier de Top 12 van bijzondere musea in het land van de rijzende zon.
- Shirane Museum: een foto van Hachiko met zijn tuigje was hier tijdelijk te zien.
- Station Odate, prefectuur Akita: de geboorteplaats van Hachiko, waar in 2004 een standbeeld ter ere van hem werd gebouwd. U vindt er ook het Hachiko-heiligdom van Japan Railways.
- Tokyo University of Agriculture and Technology: het baasje van Hachiko werkte hier. U kunt er een zeer ontroerend standbeeld bewonderen van de hond die met de professor speelt, onthuld in 2015.
- Begraafplaats Aoyama: de resten van de hond rusten vredig naast het lichaam van zijn baasje.
- Virtuele begraafplaats voor huisdieren in Japan: Hachiko heeft zijn eigen virtuele graf. Ter herinnering: hij is niet het enige dier dat door de Japanners wordt vereerd. Ontdek de 20 Japanse dieren met een sterke symboliek.
- Hachiko-bus: een toeristische vervoerslijn die door de wijk Shibuya rijdt.
- Eerbetoon in de popcultuur: verwijzingen naar onze favoriete Akita zijn in verschillende werken te vinden. In manga (Nana, One Piece, GTO), stripboeken (Robbedoes in Tokio), tekenfilms (Futurama, Scooby-Doo) of zelfs in videogames (The World Ends With You).
Standbeeld van Hachiko en Hidesaburo Ueno.
Hachi, de ontroerende film over Hachiko
De beroemdste hond van Japan verscheen niet alleen voor een paar minuten in een aflevering van een tekenfilm. Er zijn twee films volledig aan hem gewijd!
In 1987 werd zijn verhaal verteld in de film Hachiko Monogatari, wat heel Japan in beroering bracht. Maar het cultwerk dat zijn bestaan wereldwijd bekendmaakte, is Hachi, geregisseerd door Lasse Hallström en uitgebracht in 2009.
Vanaf de eerste minuten van deze Hollywood-remake wordt de hond Hachi gepresenteerd als een held. De toon is gezet en de emotie begint de kijker al te raken.
In deze versie is Hachiko omgeven door mysterie. Zijn afkomst is onbekend; hij wordt in een houten kist vanuit Japan naar de Verenigde Staten vervoerd. Tijdens de reis valt de kist van de hond en raakt de arme Hachi verdwaald op het perron van een station. Hij wordt vervolgens opgevangen door Parker (Richard Gere), een muziekdocent die terugkwam van de universiteit.
De hond speelt een zeer belangrijke rol in de film, omdat veel scènes vanuit zijn perspectief in zwart-wit zijn gefilmd. We zien hem opgroeien, leren om achter de bal aan te gaan, zich hechten aan zijn baasje en uiteindelijk hem elke dag naar het station begeleiden. Hachi is daarmee een personage op zich, waardoor u zijn emoties kunt begrijpen en delen. Maar u, die nu het waargebeurde verhaal van Hachiko kent, heeft helaas al een idee van het hartverscheurende einde van de film…
Sommige hondenliefhebbers durven de film niet te kijken uit angst om al hun tranen te vergieten. De fascinatie voor Hachi is nog steeds aanwezig, zoals blijkt uit alle ontroerde reacties van kijkers die het werk in 2022 (opnieuw) ontdekten op Netflix.
Wat betreft het waargebeurde verhaal van Hachiko: het wordt vandaag de dag nog steeds door Japanse leraren gebruikt om het begrip loyaliteit aan hun leerlingen uit te leggen. Als u in Shibuya bent, zwaai dan namens ons even naar dit beroemde standbeeld!
